Jan Olbracht

Władca ten urodził się w 1459r., a zmarł w 1501r. Był synem swego poprzednika - Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Na króla Polski został koronowany w 1492r. Krajem tym władał zatem 9 lat. Był dobrze wykształcony. Świetnie władał łaciną i językiem polskim, a jego edukacji pilnował między innymi Jan Długosz. Waśnił się z krewnymi o koronę czeską i węgierską, jednak bez większego skutku. Uzyskał jedynie tytuł księcia głogowskiego. Na Rusi przysłużył się pokonaniem Tatarów. Tak samo jak jego ojciec, aby zaskarbić sobie przychylność szlachty, nadał jej kolejne przywileje, wzmacniające jej pozycje, a ograniczające przywileje mieszczaństwa polskiego. Za panowania Jana Olbrachta, dotychczasowa Rada Królewska przekształciła się w Senat. W tym czasie zwoływane przez szlachtę sejmiki odgrywały coraz większą role w państwie. Niezbyt dobre następstwa miała wojna z Turkami, w którą Olbracht się wdał. Zawiązało się szereg przymierzy i koalicji przeciw Polsce. Przeciwnicy zaczęli mieć roszczenia terytorialne. Jan Olbracht nie zdążył dokończyć tej sprawy, gdyż nieoczekiwanie zmarł.