Zygmunt I Stary

Zygmunt stary był o 6 lat młodszy od swojego poprzednika. Był przedostatnim synem Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Dwukrotnie się ożenił: po raz pierwszy z Barbarą Zapolyą a potem z Boną Sforza. Przed śmiercią swego poprzednika zarządzał w imieniu brata Głogowszczyzną, księstwem Opawskim, z czasem został namiestnikiem Śląska. W przeciągu miesiąca został najpierw wybrany Wielkim Księciem Litewskim a potem koronowany na króla Polski. Razem z Boną, Zygmunt stary prowadził politykę pro dynastyczną, mającą na celu wejście Jagiellonów w jak najwięcej związków małżeńskich z innymi rodami królewskimi. W polityce wewnętrznej kraju Zygmunt Stary uporządkował przepisy celne, dbał o miasta królewskie. Częściowo udało mu się oddłużyć skarb królewski. Chciał również ujednolicić prawo w całym kraju, jednak postulat ten został odrzucony przez sejm. W polityce zagranicznej nieustanie potykał się z księstwem Moskiewskim. Doprowadził również do zakończenia konfliktu z zakonem krzyżackim, który został uwieńczony hołdem lennym w 1525r.